سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
گناه نتوانستن کردن ، گونه‏اى از ترک گناه است . [نهج البلاغه]
لوگوی وبلاگ
 

آمار و اطلاعات

بازدید امروز :379
بازدید دیروز :335
کل بازدید :881959
تعداد کل یاداشته ها : 1336
96/4/5
6:15 ع
مشخصات مدیروبلاگ
 
خلیل منصوری[165]

خبر مایه
پیوند دوستان
 
فصل انتظار جبهه مقاومت وبیداری اسلامی کالبد شکافی جون مرغ تا ذهن آدمیزاد ! هم رنگــــ ِ خـــیـــآل حمایت مردمی دکتر احمدی نژاد جریان شناسی سیاسی - محمد علی لیالی سرباز ولایت کلّنا عبّاسُکِ یا زَینب وبلاگ منتظران .:: مرکز بهترین ها ::. بوی سیب BOUYE SIB هزار دستان رمز موفقیت سارا احمدی محقق دانشگاه نگارستان خیال سرزمین رویا پلاک آسمانی،دل نوشته شهدا،اهل بیت ،و ... صراط مستقیم نگاهی نو به مشاوره اهالی بصیرت وبلاگ تخصصی فیزیک پاک دیده آدمک ها آقاشیر ✘ Heart Blaugrana به نام وجود باوجودی ... سرباز حریم ولایت دهکده کوچک ما از قرآن بپرس کنیز مادر هرچه می خواهد دل تنگت بگو •.ღ♥ فرشتــ ـــ ـه تنهــ ــ ــایی ♥ღ.• پیامبر اعظم(ص) عطاری عطار تکنولوژی کامپیوتر آبدارچی ستاد پاسخگویی به مسایل دینی وبلاگ شخصی امین نورا چوبک نقد مَلَس پوست کلف دل نوشت 14 معصوم وقایع ESPERANCE55 قدرت شیطان دنیای امروز ما تا ریشه هست، جوانه باید زد... آواز یزدان خلوت تنهایی کتاب شناسی تخصصی اس ام اس عاشقانه طرحی نو برای اتحاد ایرانیان سراسر گیتی دنیای ماشین ها در گوشی با خدا **** نـو ر و ز***** اس ام اس سرکاری و خنده دار و طنز دنیا به روایت یوسف جاده خدا خام بدم ایلیا حرفای خودمونی من بازی بزرگان کویر مسجد و کلیسا - mosque&church بچه دانشجو ! پژواک سکوت گنجهای معنوی دنیای موبایل منطقه‏ ممنوعه طلبه علوم دینی مسافر رویایی انواع بازی و برنامه ی موبایل دانشجو خبر ورزشی جدید گیاهان دارویی

قرآن کریم برای انسان نفسی قائل است که خدا از باب تشریف، این نفس را به خود اسناد می‌دهد: ?نَفَخْتُ فیهِ مِنْ رُوحی(ص، آیه 72؛ حجر، آیه 29)

این نفس پاک و پاکیزه است؛ زیرا چیزی که از طرف ذات اقدس الهی و به خدا منسوب است، طیّب و طاهر است؛ از همین رو، ظرفیت بهره گیری از الهامات الهی را دارا بوده و می تواند حق و باطل را از هم به عنایت الهی بازشناسد و به سوی خیر و خوبی گرایش و از بدی و زشتی گریزش داشته باشد. پس نفس انسانی ظرف خالی نیست، بلکه ظرفی است که از الهامات الهی سرشار است: فَأَلْهَمَها فُجُورَها وَ تَقْواها؛ پس به نفس فجور و تقوایش را الهام کردیم.(شمس، آیه 8)

نفس مُلهَمه اگر بیراهه نرود و راه کسی را نبندد، بلکه همان راه الهی را طی کند، از خطر نفس مسوله و نفس اماره مصون است؛ یعنی از شرور نفس مُسوِّله که تزیین گر باطل به حق و زشت به زیبا است رها می شود و در نهایت از افتادن در دام نفس اماره به بدی مصون می ماند.

البته اگر انسان مطیع نفس ملهمه باشد، دیگر نیازی به نفس لَوّامه و سرزنشگر نیز ندارد؛ زیرا لوامه زمانی وارد می شود که انسان میان خیر و شر و حق و باطل حرکت کند و عمل صالح و طالح را به هم بیامیزد: خَلَطُوا عَمَلاً صَالِحاً وَ آخَرَ سَیِّئاً، آن جاست که نفس لوامه وارد می شود و سرزنش می کند.

انسان مطیع نفس ملهمه در نهایت به نفس مطمئنه می رسد و در مسیری قرار می گیرد که او را به سمت مقام «راضِیَةً مَرْضِیَّةً» می برند. چنین نفس نمی رود بلکه او را می برند. از این رو، خداوند فرمان می دهد: ارْجِعی‌ إِلی‌ رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً؛ این نفس به سوی پروردگارش راضیه و مرضیه برگردانده شود.

اما اگر کسی گوش به فرمان نفس ملهمه نباشد و میانه حرکت کند، گرفتار نفس مسوله و نفس لوامه می شود که یکی می گوید: بکن و آن دیگری می گوید: نکن! این شخص اگر به فرمان نفس لوامه گوش نکند و مسیر نفس مسوله و فریبکار را برود، به جایی می رسد که نفس اماره به بدی مسلط می شود و دیگر جایی برای لوامه و ملهمه نمی ماند و به نفس مطمئنه هم نمی رسد. این همان سقوط در درکات است.

اما اگر سخن نفس ملهمه را گوش داد و به نفس مطمئنه رسید، در درجات قرار می گیرد و او به سوی پروردگارش باز می گرداند با عزت و رضایت دو سویه.(فجر، آیات 27 تا 30)

گر مرد رهی میان خون باید رفت/ وز پای فتاده سرنگون باید رفت/ تو پای به راه در نه و هیچ مپرس/ خود راه بگویدت که چون باید رفت.


95/11/20::: 11:56 ص
نظر()