یکی از کودکان روزی از من خواست تا چیستانی از او بپرسم. من که خالی الذهن بودم و یکباره با درخواست او مواجه شدم، هر چه اندیشیدم هیچ چیستانی به ذهنم نیامد. از روی ناچاری گفتم: آن چیست که همه دوستش دارند ولی هیچ کس دنبالش نمی رود؟ هنوز پرسشم به پایان نرسیده بود، کودک دبستانی بی هیچ اندیشه ای در پاسخ گفت: بهشت؛ چون همه دوست دارند ولی هیچ کسی کاری برای رسیدن به آن نمی کند.

من از این پرسش و پاسخ در اندیشه شدم که این چه ماموریتی بود که به این کودک سپرده شده بود؟ واقعا ما تا چه اندازه برای رسیدن به آن چیزی که محبوب خود می دانیم و دوست داریم تا به این خوشبختی و سعادت ابدی و بی پایان برسیم کار می کنیم و از فرصت استثنایی و تکرار نشدنی عمر استفاده می کنیم؟

خداوند هر بامداد به کسانی که از مرگ موقت رهایی می یابند و درخواست زندگی دارند و می گویند: رب ارجعونی لعلی أعمل صالحاً فیما ترکت؛ پروردگارا! مرا بازگردان تا شاید عمل صالحی را که ترک کردم، انجام دهم؛(مومنون، آیات 99 و 100) به جای پاسخ منفی، به آنان پاسخ مثبت می دهد و جان را به تن ایشان باز می گرداند تا فرصتی دیگر به اینان بدهد تا شاید از مسیری باطل و گمراهی بازگردند و کارهای نیکی را انجام دهند و خدایی شوند و به بهشت رضوان الهی در آیند و خود و خدا خشنود باشند؛ چرا که خداوند خواب را همان مرگ می داند و به یک معنا این برادر مرگ در هر خوابی تکرار می شود.(زمر، آیه 42) پس در هر خوابی جان از تن خارج می شود و خداوند نفس را توفی کرده و به طور کامل می گیرد، ولی به هر انسانی این فرصت را می دهد تا با کارهای نیک، بدی ها را از میان بردارند و مسیر کمالی را طی کنند.(هود، آیه 114)

این درخواست انسان ها تا زمانی که اجل مسمی برسد تکرار می شود و خداوند نیز بارها بارها پاسخ مثبت به این درخواست مردگان در خواب می دهد و جانش را به تن وی باز می گرداند تا شاید کار نیکی انجام دهد و از فرصت عمرش استفاده کند. اما وقتی اجل مسمی برسد، خداوند جانش را می گیرد و دیگر به تن باز نمی گرداند و در این صورت هر چه بگوید و بخواهد تا جان به تن بازگردد و از عالم برزخ و عوالم دیگر به جهان ماده و دنیا بیاید، خداوند می فرماید: کَلَّا إِنَّهَا کَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِن وَرَائِهِم بَرْزَخٌ إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ؛ هرگز، این درخواست و کلامی است که مرده می گوید در حالی که در ورای او برزخی که تا روز قیامت و برانگیخته شدن مردگان ادامه می یابد.(مومنون، آیات 100)

هر روز خداوند در پنج وقت طلایی درهای رحمت آسمانی را باز می کند تا انسان ها از دروازه های آسمان و منافذ آن بالا روند و با نماز به خداوند متصل شوند؛(ق، آیات 39 و 40؛ الرحمن ، آیه 33) اما انسان ها این فرصت هرروزه را با بی خیالی نادیده می گیرند.

شگفت این که برخی با استفاده از روش های باطل و تمسک به اوراد و اذکار غیر شرعی و روش ها و سیر و سلوک به ظاهر عرفانی بیرون از دایره شریعت و رهبانیت و ریاضت غیر شرعی می کوشند تا از اقطار زمین و آسمان بالا روند و متصل به عالم بالا شده و اهل شهود و کشف شوند؛ اما بر این سبب آویزان توسل و تمسک نمی جویند و بر براق نماز نمی نشینند و به معراج نمی روند؛ در حالی که این زمان های خاص پنچ گانه نماز به عنوان ابزار عروج و زمان و مکان معراج برای بشر باز شده است.

از این هم شگفت انگیزتر که خداوند شب و سحرگاهان را چنان قرار داده که دروازه های آسمان چنان گشوده می شود که حتی جنیان سرکش و متمرد وسوسه می شوند تا بالا روند و اخبار حوادث جهان را در روز بعد کسب کنند هر چند که به شهاب ثاقب رانده می شوند، اما انسان ها از این دروازه های گشوده بی خیال می گذرند و بر بال براق شب به معراج نمی روند تا از مقام محمود بهره برند.

آیت الله حسن زاده آملی می فرمود: شما تلاش و کار را از این مغازه دارهای کنار حرم حضرت معصومه(س) بیاموزید که زودتر از همه بر سر کار هستند و دیر از همه مغازه هایشان را می بندند. آنان چه قدر برای طلب رزق و روزی حلال دنیا تلاش می کنند ولی شما با آن همه ادعای بلند خدایی شدن هیچ تلاشی ندارید. واقعا شرم آور است که خود را سیمرغ قاف قله قلب هستی می دانیم و هیچ پروازی به آن سو نداریم و شب و روزهایمان نه تنها به بطالت و بیهودگی می گذرد بلکه مدعیان پرادعای هستیم که کاری نمی کنیم و خواسته های بزرگی داریم و هی از خداوند می خواهیم ما را برای کارهای بزرگی که ترک کردیم بازگرداند ولی باید گفت توبه گرگ مرگ است و ما تا مرگ را در اجل مسمی تجربه نکنیم از خواب غفلت بیدار نمی شویم.

جهان به گونه ای آفریده شده است که بهشت را به بها دهند نه بهانه. از این روست که امیرمومنان علی(ع) می فرماید: حفت الجنه بالمکاره، مسیر بهشت با مشکلات و سختی ها پوشیده شده است. دست یابی به مکارم اخلاقی و تخلق به اخلاق خداوندی و متاله و متخلق شدن به خلق او، با سخت و دشواری های بسیار همواره است که می بایست تحمل کنیم و کار و تلاش نماییم: المکارم بالمکاره؛ مکارم و بزرگواری ها با سختی به دست می آید. باشد که از این خواب غفلت بیدار شویم و هرروز را یک بازگشت از مرگ بدانیم و خود را موفق به این توفیق بدانیم که خداوند به پرسش بازگشت جان به تن ما پاسخ مثبت داده است و گفته بروید و با حسنات بدی ها را جبران کرده و عمل صالح کنید تا به بهشت در آید.